Nederlands

"Alsof jij goed Nederlands kunt praten". Hij zei het op een walgelijke toon, lichtelijk geïrriteerd. Mijn hoofd draaide overuren. Ik moet reageren, snel. Laat er geen minuut overheen gaan. Dan heeft hij zich sterker bewezen dan ik. Dat wil ik niet. Ik ben niet meer dat meisje dat zo onzeker door het leven gaat en iedereen over zich heen laat lopen. Nee. Ik reageerde. Snel. Reflexmatig. Zwak. Het kwam over als een gedachtespinsel rechtstreeks uit mijn in blubber veranderde brein. Ik had er vol op in moeten gaan. Vragen waarom hij dat dacht en op zo'n walgelijke toon uitsprak. Waarom floepte dat zo snel uit zijn mond? Het zat hem waarschijnlijk al weken dwars. Dat Marokkaans-Nederlandse meisje met een hoofddoek dat gewoon geneeskunde studeert. Hij faalde elk tentamen weer, terwijl ik 'vlekkenloos' alles haalde vanuit zijn perceptie. Hij moest eens weten.

Ik heb altijd enkele minuten nodig voordat de losse reacties in mijn gedachten een vloeiende zin hebben gevormd om adequaat op zulke ridicule uitspraken te kunnen reageren. En oh wat kan ik dan balen. Dat ik niet meteen met een perfect weerwoord ben gekomen om diegene op zijn plaats te zetten. IK BEN HIER GEBOREN. Nee, ik ben niet 'hiernaartoe gekomen'. IK BEN HIER GEBOREN. Tweede keer. Ik wil het uittypen. Ik wil het zwart op wit zien op papier. Ik wil dat mijn ogen langs de woorden glijden en het woord 'geboren' in mijn brein inprenten. Ik ben net zo goed Nederlands als mijn buurman Wim.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen