Het hart

Alles uitgepluisd, bestudeerd en ingeprent, maar het was voor mij nog niet genoeg. Ik tilde het weer op. Nog één keer moest ik het met mijn beide handen dragen. Zeker vijf minuten stond ik perplex met hetgeen in mijn handen. Mijn ogen waren voor eeuwig eraan vastgekoppeld terwijl mijn gedachten overuren maakte. Dit heeft gehouden, is ooit gebroken en weer gelijmd met liefde, sloeg hard of zacht, snel en langzaam. De motor van het lichaam. De heerser van alle organen en fysiologische systemen. Het hart. Het liefst trok ik mijn handschoenen uit. Ik wilde het voelen. Alsof ik hoopte het met een paar knepen weer te kunnen laten kloppen. Pomp! Pomp zoals je nooit tevoren hebt gepompt, laat het bloed stromen, geef leven. Tevergeefs, geen slag. 

Mijn meest indrukwekkende snijzaal practicum uit mijn nog korte geneeskunde carrière. Al sinds dag één ben ik werkelijk waar gefascineerd door het hart. Sterker nog, het is dé reden waarom ik ooit bedacht om deze studie te doorlopen. Het intrigeert mij hoe de sinusknoop uit het niets elektrische potentialen weet te genereren en daarmee alle hartcellen in concert activeert om zodoende een slag tot stand te brengen. Hoe de hoge en lage drukken in het vier-kamerige hart bepalen hoe het bloed stroomt. Hoe vervolgens het hart met de allergrootste kracht al het bloed uit de linkerkamer door maar liefst het hele lichaam weet te pompen, van top tot teen. Om nog maar te zwijgen over het snelle reactievermogen van het hart om zich aan te passen aan crise.

Ik ben verliefd op het hart.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen