Schrijfsels uit het verleden

Het begon allemaal met een USB stick. Over een paar uurtjes zou ik vertrekken op vakantie naar Marokko. Alles stond ready to go op de camera na, waarvan ik nog alle foto's eraf diende te halen. Et voila, daar had ik een USB stick voor nodig. Na lang zoeken, een hoop gemompel en gevloek, vond ik maar liefst drie USB sticks. Ik plugde de eerste USB stick in mijn laptop... een massalijst aan schrijfsels kwam me tegemoet. Mijn schrijfsels. Dagboek. Fictie. Poëzie. Columns. Schrijfsels met zelfgemaakte plaatjes. Schrijfsels in opdracht van school. Schrijfsels at random. Kortom, heel veel schrijfsels. Terwijl ik mijn kin met mijn hand ondersteunde en mijn ogen tot fijne spleetjes kneep, las ik aandachtig elk verhaal van hoofdletter tot punt. Een lach, een traan, maar bovenal een golf van verbazing: 'heb ik dit geschreven?' De oudste schrijfsel op deze USB stick kwam uit 2004 toen ik 8 jaar oud was?!

Alle schrijfsels waren rauw. Zonder opsmuk, rechtstreeks afkomstig uit mijn gedachtespinsels. Puur. Tot de kern. En ik baal dat ik dat niet heb weten vast te houden, want op dit moment lukt het me niet om woorden op papier te zetten. Ik slaag er gewoonweg niet meer in om woorden zodanig te combineren en te rangschikken in teksten dat ze in lijn zijn met de USB-stickschrijfsels. Nota bene kost het me de grootste moeite op dit moment om dit in woorden überhaupt te kunnen uitdrukken. Ben ik het verleerd? Was het een kortdurend talent? Eén ding is zeker: ik mis het. Waarom? Omdat schrijven mijn uitlaatklep is. Het biedt mij een manier om al mijn dwarslopende en razendsnelle gedachtes te ordenen.





Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen